MIDNIGHT'S TALE

Midnight My Love part 1

                    ในคืนที่แสงจันทร์สว่างไสว เรไรร้องดังคลอเคลียกับเสียงสายลมจากทะเล ช่วยให้ค่ำคืนสุดท้ายที่เกาะพงันไม่เงียบเหงาเกินไปนัก ผมนั่งในชายคาบ้านกลางสวน ละสายตาจากหนังสือในมือ เหม่อมองหาที่มาของเสียงเรไรบนยอดมะพร้าวซึ่งกำลังสั่นไหว ผมตั้งใจฟังเสียงใบไม้เสียดสีด้วยแรงลมเอื่อย เสียงแมลงเล็กๆที่ช่วยกันร้องประสาน ไม่ทันคิดว่าภาพเหตุการณ์มากมายจะปรากฏขึ้นที่นั่น

                     แสงแดดยามเช้าทำให้ภาพที่มองเห็นมีสีสันสดใส ทางมะพร้าวทางหนึ่งกำลังถูกตัดหลุดจากต้นด้วยมือคู่เล็กๆ กลุ่มเด็กผู้ชายรอรับทางมะพร้าวนั้นอยู่ด้านล่าง และหนึ่งในนั้นมีผมรวมอยู่ด้วย ต่างคนต่างช่วยกันใช้มีดเหลาทางมะพร้าวให้กลายเป็นดาบตามแต่ละคนจะคิดสร้างสรรค์ขึ้น เมื่อทุกคนได้อาวุธสมใจจึงเริ่มใช้ทำสงครามเล็กๆกันอย่างสนุกสนาน นับเป็นความสุขแสนยิ่งใหญ่ของเด็กชายวัยสิบขวบ

                   ขณะที่สงครามของพวกเรากำลังดำเนินไปอย่างเข้มข้น ที่ม้านั่งหน้าบ้านหลังหนึ่งเด็กผู้หญิงสามคนกำลังช่วยกันหั่นผัก สับหมูกันอย่างขะมักเขม้นเพื่อนำมาทำแกงจืด หนึ่งในนั้นคือเมย์ เมย์เป็นเพื่อนหญิงที่สนิทกับผมตั้งแต่เด็ก เล่นโลดโผนด้วยกันมาตลอด จนกระทั่งช่วงนี้ที่ผมเริ่มรู้สึกว่าเธอเป็นผู้ใหญ่กว่าผมมากมายนัก

                   ด้วยความที่เมย์อายุมากกว่าผมสองปี เธอจึงมักจะเป็นฝ่ายสอนผมแทบจะทุกเรื่อง เธอชอบวาดรูปผู้หญิงใส่ชุดสวยๆมาอวดผมอยู่เสมอ ทุกคนต่างชมว่าเธอวาดรูปสวย แต่ผมเป็นคนเดียวที่ถามเธอว่าทำไมถึงไม่วาดรูปผู้ชายบ้าง แล้วก็ได้คำตอบ...เธอวาดรูปผู้ชายไม่เป็น ครั้งหนึ่งเธอวาดรูปเจ้าสาวในชุดแต่งงานถือดอกไม้ช่อสวยยืนอยู่เพียงลำพัง ผมเห็นภาพนั้นแล้วรู้สึกสงสารเจ้าสาว จึงอาสาวาดรูปเจ้าบ่าวให้มายืนเคียงข้าง ผมตั้งใจวาดสุดฝีมือ แต่ด้วยความสามารถของเด็กฝึกหัดทำให้เมื่อวาดเสร็จแล้วเจ้าบ่าวกลับตัวเตี้ยกว่าเจ้าสาว พอเมย์เห็นภาพนั้นเธออมยิ้มเล็กๆก่อนจะพูดว่า “เจ้าบ่าวตัวเตี้ยกว่าเจ้าสาวอีก เหมือนเรากับจีเลยเนอะ” ผมไม่มีแรงพูดตอบอะไรเธอ

                  ภาพรอยยิ้มของเมย์ในช่วงเวลานั้นยังคงอยู่ในความทรงจำของเด็กผู้ชายคนหนึ่งมาจนถึงทุกวันนี้ และเป็นรอยยิ้มเดียวกับที่ทำให้เขาหลงรักเธอ

                  ตั้งแต่วันที่ผมรู้สึกกับเมย์เปลี่ยนแปลงไปทำให้รู้สึกอึดอัดใจที่จะเข้าไปพูดคุยทักทาย รู้สึกหวั่นใจทุกครั้งที่ไปตะโกนเรียกเธอหน้าบ้าน ไม่กล้าสบตาเวลาที่นั่งคุยกันใกล้ๆ จนเธอเริ่มรู้สึกถึงความผิดปกติจึงถามว่าผมเป็นอะไร ไม่อยากเป็นเพื่อนกับเธอแล้วเหรอ ผมได้แต่ก้มหน้ากล้ำกลืนคำตอบเหล่านั้นไว้ในใจและพยายามทำตัวให้เหมือนเดิมที่สุด

                    วันเปิดเทอมใกล้เข้ามาทุกที เมย์ต้องกลับไปอยู่ที่บ้านพ่อและเข้าเรียนชั้นมัธยมหนึ่งในโรงเรียนประจำ เด็กผู้ชายตัวเล็กๆเริ่มเข้าใกล้ความรู้สึกของการจากลา...การบอกลาครั้งแรกในชีวิตที่เขาไม่อยากให้มันมาถึง

                    ...ยากจะหยุดยั้งกาลเวลา ผมเห็นเมย์ยืนอยู่หน้าบ้านมีรถของพ่อเธอจอดอยู่พร้อมจะพาเธอจากไป เธอเดินมาเรียกผม แม่เปิดประตูให้เธอเข้ามาในบ้าน ผมนั่งเงียบ เธอจึงเป็นฝ่ายพูดก่อน คำพูดที่เปี่ยมด้วยความหวังดีแบบที่พี่สาวคนหนึ่งมีต่อน้องชาย

                    “จี...เจอกันอีกทีเราก็จะเป็นเด็กสาวอายุสิบสาม ส่วนจีจะเป็นเด็กผู้ชายอายุสิบเอ็ด ถึงตอนนั้นเราคงจะเป็นฝ่ายเดินเข้ามาทักมายจีก่อนหรือเดินเข้ามาหาจีในบ้านอย่างนี้ไม่ได้แล้ว มันคงไม่เหมาะสมน่ะ เข้าใจใช่มั้ย ดังนั้นถ้าวันปิดเทอมคราวหน้าเราได้มาที่นี่อีก จีต้องเป็นฝ่ายเข้ามาทักเราก่อน มาคุยกับเราก่อนนะ...มันเป็นหน้าที่ของสุภาพบุรุษ”

                    ผมได้แต่ก้มหน้าฟัง มองหยดน้ำตาที่ร่วงหล่นลงพื้น เธอยื่นถุงกระดาษถุงหนึ่งมาให้แล้วเดินจากไปทิ้งให้ผมตกอยู่ในภวังค์

                   เสียงสตาร์ทรถเรียกให้ผมรู้สึกตัว เช็ดน้ำตาก่อนเดินออกไปหน้าบ้าน ผมสบตาเมย์ที่นั่งอยู่ในรถ เธอชี้มาที่ถุงกระดาษแล้วโบกมือลาพร้อมกับที่รถเริ่มแล่นออกไป แต่ผมไม่ได้โบกมือตอบ ผมรู้สึกว่าถุงกระดาษเล็กๆใบนั้นมันหนักเหลือเกิน หนักเกินกว่าจะยกมือโบกตอบเธอได้

                   ภาพนั้นยังคงชัดเจน ภาพที่เด็กผู้ชายคนหนึ่งนอนกอดถุงกระดาษแล้วร้องไห้จนน้ำตาท่วมหมอน ร้องไห้จนกระทั่งหลับไป เขาตื่นขึ้นมาเปิดถุงกระดาษนั้นดูในวันรุ่งขึ้น ข้างในมีซองจดหมายหลายซอง กระดาษเขียนจดหมายเล่มหนา สแตมป์นับสิบดวง พร้อมกระดาษจดชื่อที่อยู่ของเมย์และโน้ตสั้นๆที่เขายังจำได้จนทุกวันนี้

‘หัดวาดรูปเจ้าบ่าวให้หล่อๆแล้วมาวาดด้วยกันอีกนะ.....เมย์’

                   ใบไม้หยุดสั่นไหวเมื่อไร้ซึ่งสายลม ผมเดินไปหยิบสมุดวาดรูปคู่ใจขึ้นมาวาดรูปชายหนุ่มในชุดสูทสีขาวจนเสร็จเรียบร้อยเพื่อเป็นหลักฐานว่าวันนี้ผมคิดถึงเธอ เก็บสมุดใส่กระเป๋าเตรียมเดินทางกลับสู่กรุงเทพฯในวันรุ่งขึ้น ในขณะที่เตรียมตัวเข้านอนนั้น แสงสวยจากพระจันทร์ดวงกลมโตดึงดูดให้ผมเดินลงจากบ้านเพื่อจะได้มองจันทร์ให้เต็มตา เสียงเรไรเงียบลงแล้ว ทุกอย่างสงบนิ่ง แล้วสายลมอุ่นๆก็ผ่านมากระทบที่ใบหน้า เป็นสายลมเดียวกับที่เคยผ่านมาในฤดูร้อนครั้งนั้น.......สายลมที่พัดผ่านไปพร้อมกับรักแรกของเด็กชายคนหนึ่ง

แด่ เมย์     เด็กหญิงดรุณี    อารีย์วานิชย์

จาก          เด็กชายจิรเดช   ทองสุข

ขอบคุณสำหรับทุกสิ่ง...รู้แล้วสินะว่าใครที่ทำให้ผมชอบวาดรูป

ขอบคุณความรัก...ที่ช่วยขังเราสองคนไว้ในความทรงจำ

เรื่องเล่าจากฤดูร้อน

                 ในความทรงจำที่ยังคงฝังแน่น ผมนึกเห็นภาพต่างๆในฤดูร้อนคราวนั้นได้ค่อนข้างขัดเจน และคงจะยังนึกถึงมันไปอีกนาน...อาจจะตลอดชีวิต

                 ท้องถนนในหมู่บ้านเล็กๆว่างโล่งเนื่องจากเป็นช่วงโรงเรียนปิดเทอม ผมในวัย 11 ขวบมีกิจวัตรอย่างหนึ่งที่ต้องทำปะจำทุกวัน คือการขี่จักรยานไปหาตู้โทรศัพท์สาธารณะเพื่อโทรไปคุยกับเด็กสาวที่แอบชอบอยู่ วันละ 2 ครั้ง คือกลางวัน 1 ครั้งและกลางคืน 1 ครั้ง โดยทุกครั้งจะมีเจ้าแต๊ก เด็กผู้ชายรุ่นราวคราวเดียวกันนั่งซ้อนท้ายไปด้วย ตู้โทรศัพท์ที่เราใช้เป็นประจำนั้นจะตั้งอยู่ในซอยเล็กๆทางเข้าแฟลต10 ที่เราเลือกตู้นี้เพราะมันอยู่ไกลบ้านเราพอสมควรป้องกันการมีผู้ใหญ่เอาไปฟ้องแม่ว่าเราแอบมาคุยโทรศัพท์กับผู้หญิงทุกวันและด้วยความลึกของซอยทำให้มีคนมาใช้ค่อนข้างน้อย

                แต่วันนี้ไม่เป็นอย่างที่เราคิด เพราะเมื่อเราเลี้ยวจักรยานเข้ามาในซอยแฟลต10 กลับพบภาพผู้คนมากมายมุงดูอะไรบางอย่าง ผมกับแต๊กจอดจักรยานไว้และฝ่าฝูงชนเข้าไปด้วยความอยากรู้แบบเด็กๆ ผมชวนแต๊กเดินเหยียบไปบนแผ่นไม้อัดที่ปูอยู่บนพื้นเพราะเห็นว่าบรรดาคนที่มุงอยู่นั้นจะไม่มีใครยืนบนไม้อัดแผ่นใหญ่นั้นเลย ทำให้ง่ายต่อการเจาะเข้าถึงที่เกิดเหตุได้ไวที่สุด แต่ในขณะที่เรากำลังจะเดินผ่านไม้อัดแผ่นนั้นไปในก้าวสุดท้าย มีมือเอื้อมมาดึงไหล่ผมไว้จากด้านหลัง ผมหันไปมองด้วยความตกใจ เจ้าของมือนั้นเป็นผู้ใหญ่วัยกลางคนไม่เคยคุ้นหน้ามาก่อนทำสีหน้าเครียดก่อนเอ่ยถามผมว่า “รู้มั้ย เอ็งเหยียบอะไรอยู่” ผมก้มลงมองแผ่นไม้อัดเก่าๆก่อนจะเงยหน้าตอบ แต่ไม่ทันที่คำตอบจะออกจากปาก เขาก้มลงยกมุมแผ่นไม้อัดขึ้นช้าๆ เผยให้เห็นกองเลือดสีแดงสดกองใหญ่ที่ยังไม่แห้งเหือดเป็นคราบ ภาพเลือดที่หยดลงจากแผ่นไม้อัดช้าๆทีละหยดทำเอาผมกับเพื่อนแทบจะอาเจียนออกมา เราถูกผู้ใหญ่ลากออกมาข้างนอกนั่งพักอยู่ข้างตู้โทรศัพท์ นั่งมองหน้ากันไปมา ไม่มีใครพูดอะไรก่อนที่เจ้าแต๊กจะน้ำตาไหลซึมออกมา

                      เรา2คนยังคงนั่งอยู่ตรงนั้นเพื่อฟังความจากเสียงที่เล่าต่อกันไปมาใต้แฟลต10 จนจับใจความได้ว่า มีเด็กวัยรุ่นกลุ่มหนึ่งนั่งเล่นกันอยู่บนชั้น4 ของแฟลต10 ก่อนจะหยอกล้อกันจนเพื่อนคนหนึ่งเสียหลักหงายหลังตกมาจากราวระเบียง สภาพสาหัส วันนั้นเรา 2 คนตัดสินใจไม่ใช้ตู้โทรศัพท์ตู้นั้น

หลายวันผ่านไป ข่าวยังคงแพร่สะพัดไปทั่วหมู่บ้าน เด็กหนุ่มคนนั้นไม่เสียชีวิต แต่มีสภาพที่เรียกได้ว่าแทบจะพิการ ฟันหน้าหักหมดปาก สมองไม่สั่งการ ต้องนั่งบนรถเข็นตลอดเวลา หมอให้เขาออกจากโรงพยาบาลมาพักที่บ้านแล้ว และเราก็ยังคงไปใช้ตู้โทรศัพท์ตู้นั้นอยู่เป็นประจำ จนกระทั่งวันหนึ่งที่เราได้พบกับเด็กหนุ่มเคราะห์ร้ายคนนั้น เขานั่งอยู่บนรถเข็นโดยมีผู้ชายวัยกลางคนเข็นอยู่ด้านหลัง ผมพยายามเหลือบมองเขาโดยไม่ให้ผิดสังเกต เขานั่งตาลอง คอเอียงและมีน้ำลายไหลออกมาตลอกเวลาเนื่องจากไม่มีฟันหน้าเหลืออยู่เลย และเมื่อผมปั่นจักรยานผ่านเขาไปได้ไม่ไกลนัก เจ้าแต๊กเพื่อนซี้ก็สะกิดไหล่ผมพร้อมกับพูดกลั้วเสียงหัวเราะ “จี เมื่อกี้เห็นรึเปล่า” ผมด่ามันว่าอย่าไปหัวเราะเขา น่าสงสาร แต่มันก็ยังหัวเราะเยาะเขาไปอีกพักหนึ่งจนผมแสดงออกว่ารำคาญ มันจึงเงียบไป

                           จนโรงเรียนเปิดเทอม เราไปใช้บริการตู้โทรศัพท์นั้นไม่บ่อยนัก เด็กหนุ่มคนนั้นเสียชีวิตลงแล้ว คงเพราะอาการแทรกซ้อน ข่าวของเขาค่อยๆเลือนหายไปพร้อมกับฤดูร้อน

                        ค่ำวันหนึ่งผมคิดถึงเด็กสาวคนนั้นขึ้นมาจึงไปชวนแต๊กขี่จักรยานไปที่แฟลต10 มันไม่ปฎิเสธ ผมขี่ไปช้าๆส่วนมันนั่งซ้อนท้ายโดยหันหลังชนกับผม ถนนค่อนข้างโล่งเพราะเป็นเวลาสามทุ่มกว่าแล้ว เราขี่จักรยานลัดเลาะไปจนโผล่ในซอยแฟลต10  อีกไม่ถึง20เมตรจะถึงตู้โทรศัพท์อยู่แล้ว เจ้าแต๊กดันทำให้ผมตกใจเพราะมันกระโดดลงจากรถจนผมเสียหลักเกือบล้ม ผมประคองรถก่อนจะหันไปด่ามัน แต่ปรากฏว่ามันวิ่งเตลิดหนีไปไกลเสียแล้ว ผมนึกด่ามันในใจทีมันหมายจะแกล้งผมให้กลัวแบบนี้ ก่อนจะลงไปคุยโทรศัพท์กับเธอคนนั้นจนหายคิดถึง

                          ผมปั่นจักรยานกลับบ้านโดยตั้งใจว่าจะแวะที่บ้านเจ้าเพื่อนตัวแสบเพื่อแกล้งมันคืน ไปถึงหน้าบ้านแต๊กเจอแม่มันเดินมาหาเราแล้วถามว่าไปเล่นอะไรกันมา ทำไมแต๊กวิ่งขึ้นห้องล็อกประตูไม่พูดไม่จากับใคร ผมรู้สึกงงมาก เดินตามแม่แต๊กขึ้นไปชั้นบน ประตูล็อก แม่เคาะเรียก ผมส่งเสียงช่วยอีกแรงอยู่นานหลายนาทีจนผมรู้สึกกังวลใจแปลกๆ แล้วประตูก็ค่อยๆแง้มออก ผมแทบจำหน้าเพื่อนซี้ไม่ได้ แต๊กทิ้งตัวลงนั่งกับพื้น หน้าซีดเผือด น้ำตาไหลไม่หยุด แม่แต๊กหันมามองผมด้วยสายตาตำหนิ แกคงคิดว่าผมไปแกล้งอะไรมัน แต่เป็นมันต่างหากที่พยายามแกล้งผมให้ตกใจ ผมกลับบ้านด้วยความสับสน

                          หลายวันที่แต๊กไม่ไปโรงเรียน แม่ผมบอกว่าแต๊กไข้ขึ้นสูงมากจนพ่อกับแม่ต้องผลัดกันลางานมาเฝ้าไข้ ผมไม่กล้าไปเยี่ยมเพาะกลัวจะโดนผู้ใหญ่ตำหนิเอา จนวันหนึ่งที่มันมาหาผมที่บ้าน สีหน้าสดใสขึ้น ผมชวนมันเล่นเกม เรานั่งเล่นเกมกัอยู่นานพลางคุยเรื่องนั้นเรื่องนี้รวมถึงเรื่องที่โรงเรียนที่มันขาดไปหลายวัน ผมรอดูจนเห็นท่าทางว่าแต๊กสบายใจดีแล้ว ผมจึงเอ่ยคำถามที่เก็บไว้นานหลายวัน “วันนั้นมึงเห็นอะไร” แต๊กเปลี่ยนสีหน้าทันที หน้าซีดพลางกลอกตามองไปรอบๆอย่างคนหวาดระแวง เราหยุดเล่นเกม ผมสังเกตเห็นว่ามือแต๊กสั่นนิดๆ ผมจ้องตาเพื่อเค้นคำตอบจากปากมัน แต๊กยกมือขึ้นกอดอกสายตาที่กลอกมองไปรอบห้อง หยุดอยู่ตรงหน้าผม มันสบตาผมก่อนจะเอ่ยคำพูดแผ่วเบา “กูเห็นผี” ทุกสิ่งรอบตัวราวกับหยุดนิ่ง ผมพยายามตั้งสติก่vนถามย้อนมันไปว่า “ผีอะไรวะ” มันชวนผมไปนั่งที่ม้านั่งหน้าบ้านโดยมีแม่มันนั่งคุยกับแม่ผมอยู่ไม่ห่างกันนัก การมีผู้ใหญ่อยู่ใกล้ๆทำให้เรากล้าคุยกันเรื่องนี้แต่ก็ต้องคุยกันด้วยเสียงแผ่วเบาที่สุด ผมพยายามตั้งสติเพื่อรับฟังประสบการณ์ของมัน และด้วยความกลัวในสิ่งที่มันเล่ามานั้นอาจทำให้ผมถ่ายทอดได้ตกหล่นไปบ้าง แต่ผมก็จะพยายามเล่าให้ฟังอย่างดีที่สุด

                      ตอนที่เรานั่งรถจักรยานไปโดยมีผมเป็นคนปั่นและแต๊กนั่งซ้อนท้ายโดยหันหลังชนกับผมนั้น แต๊กมันมองไปทางแฟลท10 ตรงใกล้ๆที่มันเคยเห็นเด็กหนุ่มคนนั้นเมื่อครั้งที่ยังมีชีวิต และมันก็เห็นรถเข็นคันหนึ่งตั้งอยู่มันพยายามเพ่งมองไปในความมืดว่าเป็นรถเข็นรึเปล่า ผมยังคงปั่นจักรยานไปช้าๆ ในขณะที่รถเข็นคันนั้นค่อยๆหมุนมาหามัน เผยให้เห็นร่างเด็กหนุ่มนั่งอยู่บนรถเข็น คอเอียงและมีน้ำลายไหลออกทางมุมปาก สายตาจ้องตรงมาที่เจ้าแต๊กพร้อมกับอ้าปากส่งเสียงหัวเราะแต่สิ่งที่น่าสะพรึงกลัวที่สุดคือ แต๊กมันได้ยินเสียงหัวเราะนั้นที่ข้างๆหูราวกับมีคนมากระซิบใกล้ๆ มันจึงตกใจกลัวแล้วกระโดดลงจากรถจักรยาน ทิ้งผมไว้ที่ข้างตู้โทรศัพท์ในคืนเดือนมืดคืนนั้นเพียงลำพัง....

ในคืนที่ดาวบนฟ้าไม่สวยเหมือนก่อน นาฬิกาบอกเวลาเที่ยงคืนตรง...จุดเปลี่ยนแปลงจากวันเก่าสู่วันใหม่ วันเก่าจบลงและเริ่มวันใหม่ในเสี้ยววินาทีที่เข็มนาฬิกาเดินมาอยู่ที่เลขเดียวพร้อมกันทั้งหมด นั่นคือสิ่งที่เป็นรูปธรรมที่สุดที่มนุษย์เราจะสามารถสัมผัสกับรอยต่อนั้นได้...รอยต่อของกาลเวลา

หลายครั้งในชีวิตที่อยากจะหยุดเวลาไว้ตรงนั้นเพื่อไม่ให้วันใหม่มาถึง...วันใหม่ที่เริ่มต้นจากคืนเศร้า วันใหม่ที่เริ่มต้นจากคืนที่เลวร้าย เช่นเดียวกับเที่ยงคืนนี้

ได้รับฟังเรื่องราวจากผู้หญิงคนหนึ่ง ความเจ็บช้ำที่เธอรับไว้มากมาย แม้จะไม่ได้พูดตอบอะไรเธอไปแต่ข้างในใจมันอัดแน่นไปด้วยถ้อยคำมากมายที่อยากบอก อยากปลอบใจแต่ที่ทำไม่ได้เพราะไม่อาจพูดได้เต็มปากว่าเข้าใจเธอ

เคยได้อ่านบทสัมภาษณ์จากนักแต่งเพลงมืออาชีพคนหนึ่งกล่าวไว้ว่า เวลาที่เหมาะสมกับการแต่งเพลงมากที่สุด คือตอนที่จิตใจถูกอัดแน่นด้วยความรู้สึกบางอย่าง ไม่ว่าจะเป็นความสุข ความเศร้า หรือความเหงา มันจะใช่อย่างที่เป็นอยู่ตอนนี้หรือเปล่าก็ไม่รู้ พยายามนึกย้อนไปถึงทุกคำพูดของเธอที่ระบายออกมาก่อนหน้านี้ เป็นเสียงที่คุ้นเคยแต่แปลกไปตรงที่มันแตกพร่า คงเป็นเพราะน้ำตาที่ไหลอยู่ อยากให้ท่อนแรกของเพลงนี้เป็นสิ่งที่อยากพูดออกไปในตอนนั้นจริงๆ แม้จะไม่ได้เอ่ยมันออกไป

“ฉันรู้...เธอคงผิดหวังมากมาย                          กับผู้ชาย...คนนี้ที่เธอรัก

มั่นใจ...และคิดว่าเขาจะรู้จัก               ความรัก...ที่จริงแท้และมั่นคง”

เธอเล่าให้ฟังว่าเธอคบกับเขามานานขนาดไหน ผ่านอะไรด้วยกันมามากมายและเรื่องราวเหล่านั้นก็ทำให้เธอมั่นใจว่าเขาคือผู้ชายที่จะดูแลเธอไปตลอดชีวิต เธอไม่เคยคาดคิดเลยว่าในวันหนึ่งทุกสิ่งมันจะกลายเป็นตรงกันข้าม...

“วันเวลาเหตุการณ์มากมาย...ได้พ้นผ่าน

และไม่นาน...เขาก็ทำให้เธอเสียใจ”

หลายคืนแล้วที่เธอต้องร้องไห้อยู่ลำพัง เขาไม่สนใจจะรับฟังเธอ มันยิ่งตอกย้ำลงบนแผลในหัวใจ เธอไม่เข้าใจว่าที่ผ่านมาอะไรทำให้เธอคาดหวังกับเขามากมายขนาดนั้น...ไม่กล้า ไม่กล้าบอกเธอว่าเข้าใจความรู้สึกของเธอ

“ฉันรู้...ความหวังของเธอทลาย       เพราะผู้ชาย...ที่เธอให้รักจริง

แต่เขา...กลับมองข้ามไปทุกทุกสิ่ง                        และทอดทิ้ง...เธอไว้ให้เดียวดาย”

ฟังทุกคำที่เธอพูดมา ทำให้รู้สึกเลวร้ายกับเขาเหลือเกิน เกลียดเขา ถ้าเพียงแต่เขานั้นไม่ใช่...

“วันเวลาเหตุการณ์มากมาย...ได้พ้นผ่าน

และไม่นาน...ฉันก็ทำให้เธอเสียน้ำตา”

มีถ้อยคำมากมายที่อยากอธิบายให้เธอได้รับรู้ถึงเหตุผลที่ได้ทำกับเธออย่างนั้น แต่ในวินาทีนี้กลับพูดออกไปไม่ได้ ทุกครั้งที่พยายาม เสียงสะอื้นของเธอก็สะกดมันเอาไว้ไม่ให้ทำร้ายเธอไปมากกว่านี้ ทุกสิ่งเงียบงันไม่อาจรับรู้อะไรแม้แต่หัวใจตัวเองที่กำลังเต้นอยู่

“ฉันทำให้เธอไม่ได้...ที่เธอไว้ใจ             ว่าฉันมีรักมั่นคง

ฉันคนไหวหวั่น...แค่เพียงเหินห่าง        ก็อาจแบ่งรักให้ใคร

ฉันขอให้เธออย่าเสียดาย...อย่าเสียใจ...”

ท่ามกลางความเงียบ ในหัวใจปรารถนาให้เธอหยุดร้องไห้ อยากปลอบใจเธอ อยากให้เธอกลับมาเป็นคนเดิมที่สดใสร่าเริงเป็นที่รักของทุกคน แต่ก็เป็นคนหนึ่งที่รู้ดีว่าไม่มีคำปลอบโยนใดจะสามารถฉุดเราขึ้นมาจากหุบเหวแห่งความเศร้าได้ สิ่งเดียวที่ทำอย่างนั้นได้คือเวลา และจากนี้ไปเวลาก็จะทำหน้าที่ของมันอีกครั้ง

“เมื่อใดน้ำตาเธอหยุดไหล                     ขอความสดใสจงคืนกลับมา

พาเธอไปพบคนใหม่...คนที่ควรค่า...”

ในชีวิตคนเราต้องผ่านอะไรมากมาย ทั้งเรื่องดีและร้ายต่างก็ทำให้เราเติบโตและเข้มแข็ง ไม่มีใครที่ผ่านชีวิตมาได้โดยไม่เคยหกล้ม มันอาจทำให้เราต้องหยุดก้าวแต่มันก็ทำให้เราได้หยุดมองและไตร่ตรองว่าเราควรจะก้าวต่อไปบนเส้นทางนั้นหรือควรจะเปลี่ยนเส้นทาง

เวลาเที่ยงคืนที่ผ่านพ้น ทำหน้าที่เปลี่ยนวันให้เรา แม้จะเป็นเพียงจุดเล็กๆแต่ก็หวังอยากให้เธอใช้มันเป็นจุดเริ่มต้นบนเส้นทางที่ดี

  เพลง ........(ยังคิดชื่อไม่ออก)

ฉันรู้...เธอคงผิดหวังมากมาย                               กับผู้ชาย...คนนี้ที่เธอรัก

มั่นใจ...และคิดว่าเขาจะรู้จัก                                 ความรัก...ที่จริงแท้และมั่นคง

วันเวลาเหตุการณ์มากมาย...ได้พ้นผ่าน

และไม่นาน...เขาก็ทำให้เธอเสียใจ

ฉันรู้...ความหวังของเธอทลาย                              เพราะผู้ชาย...ที่เธอให้รักจริง

แต่เขา...กลับมองข้ามไปทุกทุกสิ่ง                        และทอดทิ้ง...เธอไว้ให้เดียวดาย

วันเวลาเหตุการณ์มากมาย...ได้พ้นผ่าน

และไม่นาน...ฉันก็ทำให้เธอเสียน้ำตา

*ฉันทำให้เธอไม่ได้...ที่เธอไว้ใจ             ว่าฉันมีรักมั่นคง

ฉันคนไหวหวั่น...แค่เพียงเหินห่าง        ก็อาจแบ่งรักให้ใคร

ฉันขอให้เธออย่าเสียดาย...อย่าเสียใจ...

**เมื่อใดน้ำตาเธอหยุดไหล                   ขอความสดใสจงคืนกลับมา

พาเธอไปพบคนใหม่...คนที่ควรค่า...

กว่าคนที่ทำให้เธอไม่ได้...ทั้งที่ไว้ใจ      ว่าจะมีรักมั่นคง

ฉันคนไหวหวั่น...แค่เพียงเหินห่าง        ก็อาจแบ่งรักให้ใคร

ฉันขอให้เธออย่าเสียดาย...อย่าเสียใจ...กับคนอย่างฉัน

....................................